Max en Vincent begonnen een Bed and Breakfast in Portugal

Max en Vincent dromen al langer over een leven in de zon. Een goedkope reisaanbieding vlak voor het EK voetbal brengt hen naar Portugal. Daar vinden ze een prachtige villa met zwembad aan de Algarve. Nog geen jaar later openen ze er hun eigen Bed & Breakfast.

Een week voor hun vertrek zitten Max en Vincent in het appartement aan de Prinsengracht in Amsterdam waar ze zes jaar hebben samengewoond. Max, maatschappelijk werker, zit na een verandering op zijn werk tijdelijk thuis. Vincent is architect, maar werkt sinds het wat minder gaat met de economie vanuit huis. Wanneer Max wordt aangereden door een brommer, zet hem dat aan het denken over zijn toekomst. Juist doordat ze opeens veel samen zijn, ontdekken ze dat ze dat heel leuk vinden. Een oude droom die ze beiden hebben, een Bed & Breakfast in het buitenland openen, begint langzaam vaste vormen aan te nemen.

Max: ‘We zijn eerst gaan kijken waar zoiets betaalbaar zou zijn. Zo kwamen we in Zuid-Afrika terecht. Een vriendin van ons was daar met haar kinderen naar toe verhuisd. We hebben eerst grondig de markt onderzocht. In het voorjaar zijn we erheen gegaan. We zagen een geweldig huis, maar dat konden we alleen betalen als we ook het geld van ons appartement in Nederland erin zouden stoppen. We hebben er wel over nagedacht, maar ik vond het zelf een groot risico om dit te verkopen en alle euro’s die we hebben om te zetten in de Zuid-Afrikaanse Rand. Je moet maar afwachten hoe dat land zich verder ontwikkelt. Hoewel ik het een fantastisch land vind. Het nadeel is ook dat het zo ver weg is. Vrienden komen een keer langs en daarna zie je ze nooit meer.’

Terug in Nederland struinen ze maanden lang het internet af op zoek naar mogelijkheden in Spanje en Portugal. Een week voor de Europese voetbalcompetitie zien ze een goedkope reisaanbieding van D-reizen in de krant en besluiten plotseling om naar Portugal te gaan. Ze hebben er allebei wel eens een vakantie doorgebracht, lang geleden. Op internet vinden ze een paar makelaars.

Vincent: ‘De hele week was vol gepland met afspraken met makelaars en we hebben zeker vijfentwintig huizen gezien.’

Max: ‘Een van de huizen die we bekeken lag in het binnenland, aan de grens met Spanje. Een dorpje waar in de zomer dertig mensen wonen en in de winter vijf. Ik was bang dat we elkaar daar ‘s winters zouden aanvliegen. Op de terugweg naar Faro vertelde onze makelaar dat het huis van haar moeder te koop stond. Een ontzettend mooi huis dat we met meubels en al konden overnemen. Die moeder was zeventig en verliefd geworden op een oud-CIA-agent van bijna tachtig. Omdat ze de tijd die ze samen nog hadden niet wilden verspillen, wilde ze het huis zo snel mogelijk van de hand doen. Daarom konden wij het voor minder geld kopen dan zij eigenlijk van plan was.’

Ze tekenen het koopcontract en een half jaar later zijn ze de eigenaren van een villa met zwembad en gastenverblijf, twintig kilometer ten noorden van Faro.

Vincent: ‘Soms denk ik: “Wat hebben we gedaan?” Gaan er straks wel mensen komen?’

Zodra het huis op hun naam staat, gaan ze er een maand wonen. Het is februari en de koudste maand in Portugal. Max: ‘We kennen Zuid-Europa alleen van de vakantie, dan is het er altijd mooi weer, maar ’s winters is het er ook grijs en nat. En wij zijn natuurlijk ontzettend verwend met onze centrale verwarming. Maar vroeger in Brabant hadden wij ook een kolenkachel en verder niets. Dan stonden de ijsbloemen op de ramen. Gelukkig was Portugal ook in de kou leuk.’

Over hoe het leven straks zal zijn maken ze zich nauwelijks zorgen. Max: ‘We hebben nog weinig aan PR gedaan omdat we onszelf eerst wat tijd willen gunnen om te kunnen wennen en ook zelf vakantie te kunnen vieren. Wel hebben een heleboel vrienden al geboekt voor deze zomer.’ 

Vincent: ‘In de buurt van ons huis zijn verschillende golfbanen. Misschien dat dat ook mensen trekt.’

Een week later, in Amsterdam, viert Max zijn tweeënvijftigste verjaardag. Het is ook hun afscheidsfeest en de laatste dag voor de verhuizers de spullen komen inpakken. Zondag om vier uur ’s middags stroomt het huis vol met vrienden en familieleden. Als iedereen binnen is, houdt Vincent een toespraak. ‘Let op,’ fluistert een van de gasten, ‘straks gaat Max huilen.’ 

Wanneer iedereen uit volle borst Happy Birthday begint te zingen, komen de tranen.

‘Misschien moeten we hier blijven,’ zegt Vincent.

Max: ‘Weet je wat, jullie komen gewoon allemaal bij ons wonen, dan bouw ik er een paar kamers aan vast.’

Hoewel iedereen het erover eens is dat dit is wat Max en Vincent moeten doen, willen een paar vrienden wel kwijt dat het afscheid hen zwaar valt.

Een oud-collega van Max: ‘Max heeft me een maand geleden pas verteld dat hij gaat emigreren. Ik vind het helemaal niet leuk. Andere mensen kunnen het nog omzetten naar een gevoel van ha, leuk, een vakantie-adresje, maar ik kan dat niet. Ik heb vliegangst.’

Ook de beste vriend van Max is niet onverdeeld blij. ‘Iedereen heeft wel zo’n vriend die je altijd kan bellen. Iemand die als het nodig is vierentwintig uur voor je klaar staat. Dat is Max voor mij, al tweeëntwintig jaar. Als ik één graad koorts heb, denk ik al dat ik dood ga. Dan bel ik Max en desnoods stapt hij midden in de nacht in zijn pyjama op de fiets om mij gerust te stellen. En nu gaat hij weg. Hoe moet dat nou als ik straks koorts heb? Toen ze bezig waren met hun plannen om weg te gaan, heb ik nog wel met ze meegedacht. Kritische noten geplaatst. Ik vond het wel een goed plan. Een mens moet soms rare dingen doen in z’n leven. Maar nu het dichterbij komt, vind ik het niet leuk meer. Ik heb nooit gezegd dat ze niet moeten gaan, maar ik vond wel dat ik moest zeggen dat ik het niet echt leuk vind. Natuurlijk kan ik ze opzoeken, maar dat is niet hetzelfde als iemand bellen wanneer je ‘m nodig hebt. De eerste maanden gaan een heleboel vrienden bij ze langs in Portugal. Ik moet nog tot september wachten. Maar ik ken mezelf. Het leven gaat morgen gewoon weer door en voor je het weet is het september.’

Alleen een vriendin van Vincent ziet ook de zonnige kant in: ‘Ik vind het heel moedig om alles achter je te laten en iets nieuws te beginnen. Ik vind het fantastisch dat je je droom volgt. Stabiliteit en zekerheid is de natuur van de Nederlander. Als je dan de kracht vindt om alles achter je te laten en iets heel nieuws aan te gaan, dat vind ik geweldig. Ik denk dat Max meer houvast nodig heeft dan Vincent. Maar misschien is Vincent nu zijn houvast, dat vind ik heel mooi.’

Op de vraag wat hij het meest zal missen, antwoordt Max: ‘Al deze mensen. En het feit dat ik nooit meer kan afspreken om na het werk wat te gaan drinken met elkaar. Ook erg vind ik het dat ik al deze mensen nooit meer tegelijkertijd bij elkaar zal zien. Ik heb het er echt heel moeilijk mee.’

Om elf uur ’s avonds gaat de cd van Madonna op en wordt er gedanst. Vincent haalt bij de avondwinkel meer wijn. Niemand mag nog naar huis. Er moet gedronken worden.

Begin oktober, een half jaar na hun vertrek, is Max een paar dagen in Nederland. Zijn beste vriend is ziek en Max is direct op het vliegtuig gestapt.

‘Ik was bang om terug te komen in Amsterdam. Ik dacht dat ik het te leuk zou vinden, maar dat heb ik helemaal niet. Het verbaast me dat terugkomen zo makkelijk is. Natuurlijk had ik wel even een brok in mijn keel toen ik landde op Schiphol, maar daarna was het over. Ik heb hier toch tweeënvijftig jaar gewoond. Misschien klinkt het pathetisch, maar als ik vroeger na de vakantie in de taxi naar de Prinsengracht reed, dan dacht ik: ‘Ha, ik ben er weer.’ Dat heb ik nu niet. Portugal is nu mijn thuis. Soms moet ik om mezelf lachen. Dan sta ik in de tuin takken af te zagen en zie ik van die beelden van zo’n tv-programma voor me, een plek onder de zon. Het is grappig om te zien hoe snel dingen wennen. Ik schrok toen ik gisterochtend de gordijnen open trok. Het was zo grauw en grijs buiten. Het is gek hoe snel je dat ontwent. Terwijl het hier de hele zomer heeft geregend, hadden wij de warmste zomer in zestig jaar. 

Bij vlagen vragen we ons af: “Vinden we het hier nou leuk?” Maar die gedachte heeft altijd met vrienden te maken. Toen mijn beste vriend ziek werd, dacht ik gelijk: “Ik wil thuis zijn.” En toen een vriendin van ons verhuisde, voelde ik me schuldig dat ik niet kon helpen.’

Met de Bed & Breakfast gaat het goed. Vanaf de eerste dag in Portugal hebben ze gasten over de vloer gehad. Maar het zijn er zo veel, dat ze nauwelijks tijd vinden om ook zelf tot rust te komen en van hun nieuwe huis te genieten. Daarom dat ze besluiten de hele maand juli dicht te gaan.

Max: ‘Ik vind het hartstikke leuk, al vind ik het moeilijk om werk en privé te scheiden. Het ene moment heb je het hele huis voor jezelf en het volgende rennen er de hele dag kinderen en honden rond het zwembad. Wat ik heb gemerkt, is dat het heel belangrijk is om grenzen te stellen. Een van de beginnersfouten was dat we te weinig ons privé beschermden. Als mensen zonder het te vragen een yoghurtje uit de koelkast trekken, gaat het me natuurlijk niet om dat stomme yoghurtje, maar brutaal vind ik het wel. Ik vind het moeilijk om de balans te vinden tussen gastvrij zijn en je privé-leven beschermen.’

Samen met Vincent een bedrijf runnen vindt hij leuk. ‘Omdat we nog steeds geen woord Portugees spreken, zijn we erg op elkaar aangewezen, maar dat gaat hartstikke goed. Hoewel ik de structuur van mijn oude baan soms wel mis. Nu zie ik in dat elke ochtend om half negen op mijn werk zijn nog zo erg niet was. Mijn werk, dat waren ook mijn sociale contacten. Dat ben ik in Portugal wel een beetje gaan idealiseren, gelukkig herinnert Vincent mij er dan weer aan dat ik de laatste jaren helemaal niet meer met plezier naar mijn werk ging. Nu kan ik doen wat ik wil.’

Of ze over twee jaar nog steeds in Portugal wonen kan hij niet zeggen. ‘Het eerste jaar is heel bepalend. Dat hoor ik ook van andere mensen die naar het buitenland zijn vertrokken. Het is moeilijker dan ik had gedacht, maar daar kom je alleen achter door het te proberen. We hebben het er wel eens over gehad of we ons appartement in Nederland hadden moeten aanhouden. Direct nadat we ons appartement hadden verkocht, werd het doorverkocht. Het heeft nog maanden op Funda gestaan, voor minder geld dan wij er voor hadden gekregen. We hadden het zo met winst kunnen terugkopen. Nog heel lang heb ik het via internet in de gaten gehouden. Terwijl ik zelf in een vacuüm zat, tussen twee landen in, kon ik zo de beslissing terug draaien. Het was wel een opluchting toen ik zag dat het verkocht was.’

Emigreren is loslaten. Niet alleen van vrienden, maar ook van zekerheden. ‘Op 1 augustus hield mijn werkcontract op en in juli raakte ik in paniek. Ik was zo gewend om elke maand salaris te krijgen. Daar hield ik me heel erg mee bezig. Ik dacht: “Straks is het afgelopen en dan?” Maar toen het echt stopte, is het me niet eens opgevallen. We kunnen nu leven van de opbrengsten van onze gasten.’

Terugkijkend op het eerste halfjaar is hem opgevallen hoe Hollands hij is. ‘Wat ik me heel erg realiseer, is dat ik in het Hollands denk. Ik benader dingen zoals ik dat ook in Nederland deed. Dus als ik in het telefoonboek een zwembadspecialist zoek, kijk ik onder de Z van zwembaden. Maar die logica is daar niet. De bewegwijzering is er anders, de indeling van de supermarkten, alles. Langzaam krijg ik door hoe dat werkt. Dat de pindakaas niet bij het broodbeleg staat bijvoorbeeld, maar bij de boter. Typisch Portugees is dat ze geen “nee” zullen zeggen. We hadden een smid gevraagd om ons hek te repareren. Elke dag beloofde hij om te komen, maar hij kwam nooit. Of hij kwam wel, maar dan had hij geen gereedschap bij zich of hij moest weer weg omdat zijn moeder in het ziekenhuis lag. Vincent ergert zich daar groen en geel aan, ik ben er inmiddels wel aan gewend.

Wat voor beslissing je ook neemt in je leven, er zitten ook negatieve kanten aan. Er zijn geen dingen in het leven die alleen maar leuk zijn. Zo zit het leven in elkaar. We hebben allebei onze dips, maar die hadden we in Nederland ook. Daar was ik ook niet altijd gelukkig, al was dat dan weer om andere redenen.’

‘Emigreren is een stap waar heel veel bij komt kijken,’ zegt Max. ‘Heel veel dingen kun je niet van tevoren inschatten. Nooit gedacht dat ik mijn vrienden zo zou missen… En wat ik ook mis is de Hema, echt waar. Serviesgoed, kaarsen, een douchegordijn, allemaal dingen die je nodig hebt als je een Bed & Breakfast begint. We hadden een douchegordijn nodig, maar in Portugal is het moeilijk om er een te vinden die mooi en betaalbaar is. Dat is nou juist de sterke kant van de Hema.’

Andere praktische problemen zijn er ook. ‘Er staan twee palmbomen bij het huis en ik heb natuurlijk helemaal geen verstand van palmbomen. Ik wist niet dat die zo veel water moeten hebben. Op een gegeven moment werden al die onderste takken bruin. “Wat nu weer,” dacht ik. Maar ja, ik heb al twintig jaar geen tuin meer gehad en opeens zit je met een boomgaard. En een zwembad, hoe veel chloor moet daar in? Toen ons zwembad opeens groen werd, bleek dat we er te weinig chloor in deden. Dat zijn allemaal dingen die je moet leren. Daar lig ik ’s nachts nog wel eens van wakker. Maar het scheelt dat het mooi weer is en niet de hele dag regent.’

Juist voor praktische problemen is het handig om Portugees te spreken, al zit er ook een voordeel aan om dat niet te kunnen. ‘Twee mannen in een huis, daar wordt ongetwijfeld over geklept, maar dat hoor je niet als je de taal niet spreekt.’

Wat hij het meest geleerd heeft van deze periode is dat hij in een luxe positie zit. ‘Onze Portugese buren bijvoorbeeld, die hebben zo weinig, dat ze blij zijn met alle ouwe dingen die wij weg doen. En als ik zie hoe hard ze moeten werken om hun pensioen aangevuld te krijgen, dan voel ik me wel eens schuldig. Alles wordt zo betrekkelijk.’

Dit interview verscheen eerder in: Ik mis alleen de Hema. Alleen de namen van de geïnterviewden zijn veranderd.

Hoe het verder ging? Lees ook: Ik mis nog steeds de Hema.

DrankDrank
  1. Ongeautoriseerd of oneigenlijk gebruik van de content of delen daarvan maken inbreuk op intellectuele rechten. Copyright van alle hier geplaatste inhoud ligt bij de schrijvers van Tiencent.
  2. Toestemming tot het gebruik van de getoonde content of delen daarvan op publiekelijk toegankelijke plaatsen dient schriftelijk aan ons te worden verzocht.
  3. Sommige pagina’s bevatten verwijzingen naar verschillende webwinkels. Als je via deze links bestelt, steun je daarmee tiencent.com en de makers ervan. Waarvoor alvast dank. Tiencent.com wordt niet gesponsord door derden. Tiencent.com aanvaardt geen aansprakelijkheid voor prijsafwijkingen of eventuele problemen met de via deze links bestelde goederen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s