AH Kaasburger gemaakt van poep

Toen ik nog jong was, en heel veel tijd had voor nutteloze dingen, kocht in een Miele wasmachine. Ik kreeg er een pak Omo Power bij cadeau. De man van de winkel vertelde dat je kleren – mijn kleren – er nóg schoner van werden. Nu deed ik in die tijd niet veel behalve nutteloze dingen, dus heel vies werden mijn kleren niet. Toch besloot ik om een T-shirt in twee helften te knippen. Ik smeerde er lippenstift, chocola, boter en rode wijn op en zou de ene helft in Omo Power wassen en de andere helft in een ‘gewoon’ wasmiddel. Ik was als een kind zo blij. Maar nadat ik de ene helft gewassen had, kwam ik onder stroom te staan. Dat had te maken met het stopcontact van de wasmachine dat niet geaard was. Maar de lol van mijn experiment was wel in een klap over. Bovendien had ik ook nog een schattig baby’tje dat aandacht en liefde nodig had.

Inmiddels ben ik twintig jaar ouder en is mijn baby alweer het huis uit. Sindsdien heb ik weer tijd voor nutteloze dingen. Zo kocht ik een kaasburger van Albert Heijn. Op het etiket op de voorkant stond dat er wel drie soorten kaas in zaten. Op het etiket op de achterkant stond geen enkele kaas vermeld. Ja, wel ergens, maar niet bij de ingrediënten. En omdat ik toch tijd genoeg had, schreef ik een briefje aan Albert Heijn om te zeggen dat ik een kaasburger zonder kaas eigenlijk geen kaasburger vind. Vandaag belden ze me terug met iets wat mijn vader zaliger een ‘lul-verhaal’ zou hebben genoemd. En omdat ik deze ochtend heel toevallig ook een uurtje niks te doen heb, kon ik de mevrouw van de klantenservice uitleggen wat het verschil is tussen echte kaas (gemaakt van melk, stremsel en met behulp van bacteriën omgezet naar kaas) en kaas gemaakt van palmolie, melkeiwit en zetmeel. Maar halverwege mijn vlammend betoog kreeg ik medelijden met de mevrouw van de klantenservice. Dus zei ik dat ik het niet erg vond. Dat ze zelfs kaasburgers van poep mogen maken van mij, als ze het maar op het etiket zetten. Daarmee had ik de mevrouw van de klantenservice geloof ik in haar beroepseer aangetast, want nu ging ze het tot op de bodem uitzoeken. ‘Het is geen merk-kaas,’ riep ze nog. Ik wilde nog zeggen dat het helemaal geen kaas was, maar liet ook dat achterwege. Over een uur begint mijn leven als schoolschrijver en ga ik een half jaar lang verhalen maken met Amsterdamse schoolkinderen. Niet nutteloos, maar heel erg leuk. Het eerste verhaal gaat over een kaasburger die heel verdrietig was omdat hij gemaakt was van poep.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s