Ik denk meer aan mijn werk dan aan mijn kind

workchildNiemand geeft het graag toe, maar elke werkende vrouw zal het herkennen. Er zijn momenten dat je werk belangrijker is dan je kind of je geliefde. Geen enkel probleem. Tot je erachter komt dat je meer aan je werk denkt dan aan hen…

Hoe doet ze dat toch? Vragen vrienden zich af. Al jaren lijk ik mijn werk als redactrice en mijn freelance bestaan als journalist en kinderboekenschrijfster moeiteloos te combineren met een gezin met twee opgroeiende kinderen. Het geheim van mijn succesvolle carrière heb ik heel lang geheim weten te houden omdat het niet makkelijk is om toe te geven dat ik mijn gezin gewoon al die jaren schandelijk heb verwaarloosd. Terwijl andere ouders aan de rand van het zwembad stonden en tijdens de zwemles stiekem op hun Blackberry gluurden, zat ik lekker op kantoor. En wanneer mijn collega’s te laat op een vergadering kwamen omdat ze luizenmoeder of leesvader waren op school, kon ik doorwerken. Tijdens schoolreisjes, musicaluitvoeringen en voetbalwedstrijden schitterde ik door afwezigheid. En nu ik er over nadenk: zaten ze eigenlijk wel op voetbal?

Er was alleen één moment waarop ik er altijd was voor mijn kinderen: op de jaarlijkse zomerpicknick van school. Voor wie zo hard werkt als ik is het namelijk heerlijk om aan het eind van zo’n mooie zomerdag direct van uit je werk naar een park te fietsen, neer te ploffen en je tegoed te doen aan zelfgemaakte hartige taarten, glaasjes wijn en opgerolde pannenkoeken met zalm. Zelf nam ik dan wat plakjes komkommer mee zodat ik niet met lege handen aan kwam zetten. Al waren er ook altijd moeders die zich uitleefden met taarten waar ze ook makkelijk de Great British Bake Off mee zouden kunnen winnen. Ik was niet zo’n moeder.

Vanaf het eerste moment dat mijn kinderen naar school gingen, heb ik mij verbaasd over het enthousiasme van mijn collega-ouders. Ze knutselden paasdozen en Sinterklaassurprises van formaat. En wanneer hun kinderen jarig waren, kwamen ze aan met rieten manden met daarin zelfgebakken cakejes in de vorm van Bob de Bouwer. Het zou makkelijk zijn om te zeggen dat al die moeders tijd zat hadden omdat ze geen baan hadden, maar de meeste van hen hadden carrières waar ik met ontzag naar keek.

Wat deed ik dan? Werken, denk ik. Vanaf het moment dat mijn kinderen vier maanden waren, bracht ik ze elke dag naar de crèche, waar hun vader ze vlak voor sluitingstijd weer kwam ophalen. We hadden een strakke tijdsverdeling gemaakt waardoor we ons werk en de zorg voor de kinderen perfect konden combineren. De dagen dat ik ze bracht, haalde hij ze op zodat ik nog wat langer op kantoor kon blijven en dat schema wisselden we per dag. Ons sociale leven mocht er natuurlijk niet onder lijden en dus verdeelden we de avonden van de week zodat we allebei twee of drie avonden hadden dat we elk onze vrienden konden zien of naar feestjes van het werk konden.

In het weekend verdeelden we de kindertaken. Ik gooide het speelgoed onder de bedden en in ruil daarvoor hoefde ik nooit mee naar zwemles en mocht ik ook de cursus dansen met peuters aan mij voorbij laten gaan.

Het mooie van al die clubjes waar ze op zaten, was dat ik dan ook in het weekend nog snel even mijn e-mail kon lezen of heel snel nog wat stukken lezen voor de redactievergadering van maandagochtend.

Hebben mijn kinderen daar onder geleden? Ik denk het niet. Ze wisten niet beter, dacht ik.

Een vriendin die een drukke baan met drie kleine kinderen combineerde, zag op een dag tot haar schrik dat haar dochter van drie met een lege poppenwagen door de tuin rende, een plastic mobieltje tegen haar oor geklemd. ‘Mama, komt er zo aan, schatje,’ riep het meisje in de telefoon.

Is dit hoe mijn kinderen zich ook mij zullen herinneren? Jaren lang heb ik mezelf voorgehouden dat ik een werkende moeder was, maar dat ik óf aan het werk was óf moeder was. Dat betekende dat ik op kantoor niet aan mijn kinderen dacht, en thuis niet aan mijn werk. Althans, dat was het idee, want naarmate mijn werk steeds leuker en drukker werd, groeide het aantal uren dat ik thuis nog even achter de laptop zat of heel snel iemand belde. Er is zelfs een moment geweest waarop ik een belangrijk telefoongesprek voor mijn werk voerde terwijl mijn jongste kind op de achtergrond onbedaarlijk huilde. Om het zakelijk gesprek niet in gevaar te brengen, ben ik toen op het balkon gaan staan. Het is bijna net zo gênant als die keer dat ik zo lang op kantoor had gezeten dat ik zo laat bij de crèche aan kwam om mijn dochter te halen, dat de crèche al dicht was. De crècheleidster, die gewend was dat ik altijd als laatste binnen kwam rennen, had mijn dochter maar mee naar huis genomen.

Thuis verweet mijn man me dat ik zo veel uur gebogen over mijn laptop hing, dat ik hem niet eens meer zag. Ik verdedigde mezelf door te zeggen dat mijn werk mijn hobby was. ‘Wanneer je iets doet dat je zo leuk vindt, dan voelt werk nooit als werk,’ zei ik wijsneuzerig.

Misschien was dat wel de reden dat ik er geen moment bij stil stond dat ik te veel tijd doorbracht met werken dat ik niet meer als werk zag. Maar ja, ik vond mijn carrière zo leuk, dat er tijden waren dat ik vaker aan mijn opdrachtgevers dacht dan aan mijn gezin.

Tegen de tijd dat ik eindelijk weer eens opkeek van mijn laptop, was mijn man verdwenen. Niet zo plotseling als ik het nu omschrijf, maar hij was wel weg. Gelukkig had ik mijn kinderen nog en het werd tijd dat ik wat meer tijd aan ze besteedde. Ze zaten, zo ontdekte ik, al op de middelbare school!

Had ik het nu echt zo verkeerd gedaan? Mijn carrière was in een rechte lijn omhoog gegaan, maar er was niemand meer in huis om dat mee te vieren. Vol berouw over de misschien wel verkeerde keuzes die ik had gemaakt, bracht ik het ter sprake bij mijn kinderen. Ik vroeg hen hoe ze zich de eerste twaalf jaar van hun leven herinnerden. Tot mijn opluchting waren redelijk tot zeer positief. Ze herinnerden zich schaatstochten, verjaardagen, spelletjesavonden, de keren dat we onbedaarlijk hadden gelachen met elkaar en ze meenden zich ook te herinneren dat ik op de tribune zat toen zij hun zwemdiploma’s haalden. Tot slot memoreerde ik de zes weken lange reis die we met het hele gezin door Amerika hadden gemaakt  een paar jaar daarvoor. ‘Ja, dat was leuk,’ zei mijn dochter. ‘Leuker dan alle zomers dat we naar de buitenschoolse opvang moesten.’

Mijn zoon viel haar bij en haalde herinneringen op aan die lange zomers dat zij als enige op de buitenschoolse opvang verbleven. Snikhete zomerdagen waarop zij als enige kinderen op een ijzeren schommel zaten met even verderop twee invalkrachten van de zomeropvang die stiekem stonden te roken.

Nu is het zo dat ik al die jaren misschien te hard heb gewerkt. Maar dat praatte ik goed door ervoor te zorgen dat ik altijd alle schoolvakanties vrij nam. Misschien dat er een of twee dagen zijn geweest in al die jaren dat ze alleen de eerste dag van de vakantie naar de opvang moesten omdat ik nog één dingetje moest afronden voor mijn werk. Maar juist die twee dagen herinneren zij zich. En ook al was hun verwijt geheel onterecht, het zette me wel aan het denken.

Het jaar dat mijn man verdween, was ook het jaar dat mijn carrière nog een extra versnelling kreeg. Vijf jaar ervoor was ik naast mijn werk begonnen met het schrijven van kinderboeken. Ook dat voelde niet als werk, dus dat kon ik makkelijk combineren met een gezin. En nu won ik ineens prijzen met die boeken en lagen ze in torenhoge stapels in de etalage van de boekwinkel. ‘Het gaat goed hè?’ zeiden vrienden en kennissen wanneer ze me tegenkwamen. Wat moest ik daar nou op antwoorden? Met mijn boeken ging het goed. Zo goed, dat ik zelfs mijn baan op de redactie ervoor had opgegeven. Maar thuis had ik geen man meer en wanneer ik naar de babyfoto’s van mijn kinderen keek, dan stond er altijd een wildvreemde crèchejuf naast.

Voor mijn werk las ik in die tijd over een levenslessen-project aan een Amerikaanse universiteit. Zeven jaar lang hadden onderzoekers van Cornell University interviews gehouden met meer dan vijftienhonderd zestig-, zeventig- en tachtig plussers en hen uitgehoord over hoe zij op hun leven terugkeken. De ouderen waren uitgezocht op hun levenservaringen en hun wijsheid. Het had geresulteerd in een lange lijst met adviezen over wat er echt toe doet in het leven. Werk dat je met plezier doet was er een van. Gelukkig maar.

Over ouders en kinderen waren de deelnemers in het project ook zeer uitgesproken. De conclusie van de ouderen in het onderzoek: ‘Om het maximaal aantal uren met je kinderen door te brengen zijn offers nodig. Het is belangrijk om tijd met je kinderen door te brengen in dagelijkse bezigheden en niet alleen tijdens geplande quality time.’

De conclusie was precies het tegenovergestelde van wat ik al die jaren had gedaan. Ik had als een gek gewerkt en mijn werk belangrijker gemaakt dan mijn gezin. Maar dat maakte ik goed door tien weken per jaar en hier en daar een weekend intensief tijd met ze door te brengen. En nu vertelden die Amerikaanse ouderen mij dat het de tijd tussen het afwassen en Sesamstraat kijken in die belangrijk is.   

Misschien was het niet alleen het onderzoek dat me de ogen opende, maar ook mijn recente scheiding. Als ik tijd wilde doorbrengen met de mensen waar ik het meest van houd, dan zal ik daar offers voor moeten brengen.

Sindsdien ben ik elke middag na drie uur thuis. Wanneer mijn kinderen uit school komen, zit ik klaar met een kopje thee en een boterham. Mijn laptop probeer ik dicht te houden en mijn e-mail lees ik heel snel als zij even de kamer uit lopen. Mijn vingers jeuken, want ik wil ook graag werken, maar ik kan ook uren lang aan tafel zitten en kijken naar hoe zij hun huiswerk maken. Wanneer een collega of opdrachtgever belt terwijl ik bij mijn kinderen ben, zet ik mijn telefoon uit. Belangrijke afspraken verzet ik tegenwoordig omdat ik met mijn kinderen naar Wie is de Mol wil kijken. Haalde ik vroeger elke deadline die er was, tegenwoordig stuur ik een mail om te zeggen dat het een dag later wordt omdat ik mijn zoon moest helpen met zijn huiswerk. En mooie is dat mijn werk er niet eens onder lijdt. De enige die ik nu verwaarloos zijn mijn vrienden.

Door: Manon Sikkel

Ook gepubliceerd in: Margriet 2014

Advertenties

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s