Mensen die vroeger niet wisten dat ze nu dood zouden zijn

forever‘Later ga ik bij het circus,’ zei ik. Ik was toen vier jaar oud. ‘Maar alleen bij een circus dat op tv komt.’

Mijn moeder had het opgeschreven in een boekje. We stonden op zolder, gebogen over een kartonnen doos vol herinneringen. Er stonden foto’s in het boekje van mijn moeder in een heel kort jurkje en met een grote flaphoed op. Ernaast een man met een gitaar. Een kamer vol lachende mensen. Die allemaal lachten omdat ze toen nog niet wisten dat ze nu allemaal dood zouden zijn. Mijn moeder wees naar de bijschriften en tekstjes die ze overal had geschreven. In mooie krulletters van blauwe inkt. Ze huilde tranen waardoor alle bijschriften in een klap onleesbaar waren. Ik viste een veertig jaar oud zakdoekje uit de doos om haar tranen te drogen. ‘Dus jij wilde later bij het circus,’ snotterde ze.

‘Ja. Is niets van terecht gekomen, helaas.’

Ze zei dat ze me ook zo wel leuk vond. Ik stelde haar gerust door te zeggen dat ik wel eens in het Circustheater in Scheveningen had gestaan. Dat was toen ik de debuutprijs won voor mijn eerste kinderboek, maar ik deed net alsof ik daar een act had gedaan met paarden. ‘Ik liet ze allemaal door een hoepeltje springen,’ loog ik.

Advertenties

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s