Ik wilde koffie kopen, maar wat er toen gebeurde zul je niet geloven…

coffee‘Kan ik een pak koffie kopen?’ vroeg ik aan de meneer van het Nespressobarretje in de Bijenkorf.

Hij keek me verschrikt aan. ‘Koffie? Dat verkopen we niet.’

Ik knipperde drie keer met mijn ogen en wees op de wand met pakjes koffie achter hem. ‘En dat dan?’

‘Dat is een koffie-experience. Dat is Nes-pres-so.’

Ik was zo dom geweest om op een zwak moment vijf Nespresso-cupjes te stelen van een collega en had besloten ze te vervangen. De meneer van het Nespressobarretje wilde weten welke kleur Nes-pres-so ik wilde hebben.

Ik had geen idee. ‘Koffiekleurig?’ vroeg ik.

‘Wacht,’ zei hij, ‘dan help ik eerst even die mevrouw en kunt u rustig nadenken over welke kleur u wilt hebben.’

De mevrouw wist precies welke kleur koffie ze wilde. Ze wilde zes dozen geel, zeven dozen paars, twaalf dozen groen en een doos zwart. ‘Zo, zo,’ zei de meneer, wetend dat hij een kenner voor zich had. ‘Zwart, zo zo.’

De mevrouw glimlachte. ‘Ja, lekker sterk,’ zei ze.

‘Dat is dan honderd euro en twintig cent.’ Ik keek geschrokken naar de mevrouw, maar zij deed alsof het heel normaal was om meer dan honderd euro uit te geven voor een pak koffie.

‘Krijg ik geen chocolaatjes meer?’ vroeg ze.

‘Nee, sorry,’ zei de Nes-pres-so-meneer. ‘Chocolaatjes worden tegenwoordig alleen nog vanuit België gestuurd als u via internet bestelt.’ De mevrouw vond het jammer. Ze vond de chocolaatjes juist zo lekker. En ze waren nog gratis ook.

‘Kan ik u misschien nog een coffee experience aanbieden?’ vroeg de Nes-pres-so-meneer. Nou, een kopje koffie sloeg ze niet af. Ze was een liefhebber.

Na tien minuten kwam de Nes-pres-so-meneer terug. Of ik al een keuze had gemaakt wilde hij weten.

Ik knikte. ‘Doet u mij maar een doos van die paarse cupjes,’ zei ik.

Hij lachte raar. ‘We hebben geen cupjes.’

Nu lachte ik raar. Hahahaha, en wat is dat dan achter u?’

Zonder zich om te draaien naar de torenhoge stapel paarse cupjes, zei hij: ‘Dat zijn cap-su-les!’

Ik begon schoon genoeg te krijgen van de Nes-pres-so-meneer met zijn cup-jes. ‘Doet u mij gewoon zo’n doos koffie, dan geef ik u een paar euro en dan zijn we van elkaar verlost.’

Morrend pakte hij een doos capsulecupjes en vroeg of ik lid wilde worden van de club.

‘Van de club?’ vroeg ik.

Hij zuchtte nu diep en lang en duidelijk geërgerd. ‘U hoeft geen lid te worden van de club natuurlijk…’

Nadat ik had betaald, vroeg hij of ik nog een kopje coffee experience wilde, al wist hij al lang wat ik zou antwoorden. Om hem te verrassen accepteerde ik zijn aanbod, en vroeg: ‘is dat niet slecht voor het milieu, zo veel aluminium cupjes weggooien?

Door: Manon Sikkel

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s