Doen wat je echt wil: zij verliet de tv-wereld en koos voor de kunst

kleurkunstBatya leidt een hectisch leven in de televisiewereld. Op een dag fietst ze in gedachten door de stad en wordt bijna geschept door een auto. Vanaf dat moment krijgt haar leven een andere wending. Nu is ze kunstenaar en leert andere mensen wat het is om los te laten en keuzes te maken in het leven.

‘Ik heb heel hard gezocht naar wat ik wilde in het leven, maar gek genoeg is ervoor gaan zitten en nadenken niet de beste manier om daar achter te komen. Een grote carrièrewissel is bijna nooit iets wat je eerder had kunnen bedenken. We leven heel erg in de ratio. Iedereen probeert altijd maar te bedenken misschien moet ik dit of dat, maar dan moet ik eerst een studie doen… en dat houdt mensen vaak tegen. Wij leven in een maatschappij waar je zelfs om werkster te worden een opleiding moet volgen bij wijze van spreken. Dus iedereen denkt dat omscholen lastig is omdat je de papieren niet hebt en omdat het veel tijd kost om die te halen. Maar er zijn ook andere wegen om ergens te komen. Het nieuwe beroep dat je kiest is heel vaak iets dat zich al eerder in je leven heeft aangediend, maar waar je nog niet klaar voor was. Sommige beroepen kun je wel jong doen, maar je ziel zit er dan nog niet in. Je moet levenservaring hebben voor bepaalde dingen. Het schilderen, wat ik nu doe, en de workshops die ik geef had ik nooit zo kunnen overbrengen zonder mijn levenservaring.

Ik heb theaterwetenschappen gestudeerd in Utrecht. Via een uitzendbureau kreeg ik een baantje bij de televisie. Ik mocht de autocue doen bij RTL4,  Carlo Boshard, Frits Bom, de vakantieman. Voor dat soort programma’s liet ik de teksten lopen en dat was het toevallige begin van mijn televisiecarrière. Ik heb daarnaast ook nog tien jaar theaterrecensies geschreven voor de Gooi en Eemlander, maar het grootste deel van mijn tijd deed ik de autocue. Ik tikte teksten in en draaide die af zodat de presentatoren die konden oplezen.

Ik verdiende zo weinig dat ik een aanvullende uitkering heb aangevraagd. Die ambtenaar wilde mijn schooldiploma’s zien, maar die had ik niet want mijn ouders waren net gescheiden en al mijn spullen waren weg. Hij wilde mij een hele uitkering geven en niet een aanvulling van tweehonderd gulden. Hij geloofde toch al niet dat ik kon leven waarvan ik leefde. Toen zei ik: weet je wat, hou die tweehonderd gulden maar. Ik dacht wat ze in Amerika kunnen, dat kan ik hier ook. In Amerika hebben ze ook geen uitkering. Dan maar keihard werken en het zelf voor elkaar boksen. Dat ging heel goed. Ik ging naar de Kamer van Koophandel en heb me ingeschreven als freelancer.

Op een dag waren bij RTL Club alle redactiemensen ziek. Maar iemand moest toch spelletjes voor dat programma bedenken en teksten schrijven. Omdat ik ook voor de Gooi en Eemlander schreef, zei ik dat ik dat wel kon doen. Schrijven dat kon ik goed en zo werd ik redacteur. Niet veel later hoorde ik dat John van de Rest een Nederlandse televisieploeg aan het samenstellen was in Duitsland. Ze zochten nog een regie-assistent. Vanaf dat moment zat ik twee dagen in de week in Duitsland en werkte ik als regie-assistent. En van het een kwam het ander. Ik werd overal voor gevraagd. Muziekprogramma’s, heel veel voor RTL, Koffietijd, RTL Nieuws, Jos op één, Vrienden voor het leven en Vrouwenvleugel. Ik zat toen veel in de dramahoek, wat natuurlijk met mijn opleiding in de theaterwetenschappen heel erg leuk was.

Als regie-assistent werk je samen met de regisseur. Je moet de camera’s cue-en, je zorgt dat de shots in het draaiboek komen en vervolgens ga je de camera’s aanwijzingen geven, dus dan zeg je: attentie voor camera twee en dan drukt de schakeltechnicus de knop in. Je moet elke keer iedereen een stap voor. Altijd, met alles. Je bent continu aan het opletten, of ze hun tekst niet vergeten en je zorgt ervoor dat iedereen het naar zijn zin heeft, de pauzes hou je in de gaten, je hebt de opnamebanden onder je beheer, je maakt de draaiboeken, je maakt logboeken aan het einde van een uitzending, welke muziekjes zijn er gebruikt, hoe lang heeft het geduurd. De regie-assistent is ook bepalend voor de sfeer. Als er een hele gestresste regisseur zit, dan moet je het wat vrolijker maken en als er een hele onzekere regisseur is, moet je wat zekerder zijn.

Het leukste van televisie is als het live is. Je checkt alles en op een gegeven moment ga je op zender, zoals dat heet en dan heb je contact met Luxemburg, want RTL ging via Luxemburg. Dan bel je met Luxemburg en dan zeg je: attentie, nog tien seconden. Maar voor je op zender gaat moet je moet altijd checken op de monitor of het ook echt op de televisie is thuis. Ik heb wel eens meegemaakt dat het beeld helemaal zwart was. We waren al vijf minuten bezig en iedereen stond stijf van de adrenaline want alles was gerepeteerd en het grote moment is natuurlijk als je de lucht in gaat. Toen ik zag dat het mis ging, was er grote paniek. Later bleek dat iemand in Duitsland in een glasvezelkabel stond te scheppen, waardoor Nederland geen televisie kon ontvangen.

Als regie-assistent moet je stalen zenuwen hebben. Dan zit er bijvoorbeeld een professor Hutsefluts in de studio en dan moet je de naam intikken. Samen met de schakeltechnicus zorg je dan dat de titels in beeld verschijnen.

Bij drama is het weer een ander verhaal. Dan moet je de continuïteit in de gaten houden. Zat het tasje links of rechts? Ik merk dat ik nog steeds als ik naar een film kijk detailfouten zie. Echt verschrikkelijk. Zit je de meest fantastische film te kijken, word je afgeleid omdat iemand opeens andere kleren aan heeft. Stomme regie-assistent denk ik dan.

Dat hectische van het beroep heb ik altijd leuk gevonden. Dat je alles in de smiezen moet hebben. Mijn streven was om me onmisbaar te maken. Dat je mij kon oppakken en me op elk soort programma kon zetten: drama, nieuws, muziek, talkshows en live. Als het echt live is, heb  je maar een paar seconden. Als er een gek het beeld in komt rennen, kun je alleen maar de camera’s wegdraaien. Dat heb ik ook wel eens gehad. Met Tineke de Nooy was dat. Lijn 5, dat was mijn eerste live-uitzending. Toen werd Tineke heel boos. Er zaten bellers in het programma. Dat moet je als regie-assistent ook in de gaten houden. De redactie belt van tevoren om te kijken of het geen lunatics zijn. Dat hadden ze gedaan en het was een prima jongen, maar toen hij in de uitzending was – hij wist dat het live was – ging hij haar ineens heel erg uitschelden en daar reageerde ze best wel goed op. Maar twee tellen later stond ze opeens op en zei: “dit pik ik niet”. Toen is de cameraman erachter aan gegaan en de presentator, Ton van Rooyen, ook. Die vroegen of ze alsjeblieft terug wilde komen. Het was een hele grote heisa. Omdat het mijn eerste live-show was, had ik ook gevraagd of mensen het wilden opnemen want ik wilde het terug zien. Toen had ik opeens heel bijzonder materiaal in handen. Het is ook het leukste wat je kan overkomen, want dit gebeurt alleen maar live. Tineke is niet terug gekomen. Dan komt er “even geduld aub” in beeld. Ik had nog maar net geleerd om die titels in te tikken en dat kon ik nog niet zo snel. Maar ik bleef wel rustig.

Tien jaar lang heb ik dat werk met plezier gedaan, maar opeens was het niet meer leuk. Als je werk leuk is en je werk is je hobby, dan neem je heel veel aan en is het alleen maar fijn dat mensen je graag willen hebben. Je bent zo goed als je laatste klus, dus als mensen je bellen omdat ze jou willen, dan ben je heel erg blij. Dus zei ik op alles ja. ’s Ochtends deed ik Koffietijd, ’s middags Jos op één en in het weekend zat ik thuis te schrijven. Daar is het mis gegaan denk ik. Ik was bijna overwerkt. Ik had ooit een hele mooie balans van schrijven en in teamverband werken, want dat is eigenlijk wat regie-assistentie is. Maar die balans was een beetje zoek. Ik wilde blijven schrijven, maar werd ook steeds meer overgenomen door al die ad hoc dingen. Ik verdiende natuurlijk lekker want ik kreeg steeds meer betaald omdat ik beter werd en ik wilde ook nooit nee zeggen. Bij sommige programma’s bekleedde ik wel drie functies, want ik kon ook alles: regie, redactie, filmen. Als er paniek was had ik altijd het idee dat ik alles moest oplossen. Ik heb wel geleerd dat je niet alles tegelijk kunt doen, maar dat is televisie. Ze kiezen altijd de makkelijke weg en als jij overal voor te porren bent, dan ben je overal voor te porren.

Het was zo druk, dat ik besloot dat ik dat niet meer wilde. Maar ik wist ook niet wat ik dan wilde. Ik had nergens tijd voor, sporten niet, niks. Toen ging alles in mijn leven bergafwaarts. Misschien doe je dat wel onbewust. Mijn relatie was ook niet leuk meer. Mijn toenmalige vriend en ik hebben ons huis verkocht om ieder een eigen kant op te gaan, ik was gestopt met roken en ja, ik was gewoon niet gelukkig. Ik wilde een ander leven maar wist niet waar ik moest beginnen. Het was zo’n gekke tijd. Ik had een boek geschreven en was opeens te gast bij programma’s waar ik zelf ook werkte. Als je werk je hobby is, is alles leuk, maar je bent ook mens en je kunt jezelf nu eenmaal niet opdelen in duizend stukjes. Ik voelde mezelf zo leeg worden terwijl mijn leven zo vol was. Dat was een hele rare gewaarwording. Het liefst wilde ik met alles stoppen en naar Amsterdam verhuizen.

Midden in die drukke tijd ging ik een week naar Portugal en daar kwam ik een meisje uit Den Haag tegen. Ik had nog maar twee weken voor ik mijn huis uit moest en zij wist een woning voor me. Een benedenwoning in Den Haag. Ik dacht: wat kan mij het schelen. Ik had niks met Den Haag. Ik ging kijken en vond het wel een leuk huis. Het was een huurhuis, dus ik kon altijd weer weg, dacht ik. Ik ben verhuisd, hield op met werken en opeens ging het licht uit. Ik wist het niet meer. Ik wilde een ander vak maar ik wist niet hoe ik daar aan moest komen. En als je niet weet wat je niet weet, hoe kom je daar dan achter? Normale mensen kunnen twee dingen aan, scheiden en verhuizen, of  je werk opzeggen en stoppen met roken, of andere combinaties, maar ik deed het allemaal tegelijk.

Ik kwam in een stad wonen waar ik niemand kende, waar ik geen studie kwam volgen, waar ik geen werk had. Ik was gestopt met roken waardoor al mijn emoties boven kwamen drijven. Ik had geen partner meer dus ik vond ook geen troost, ook niet van mensen om de hoek wan tik kende niemand in Den Haag. Ik was zo op mezelf terug geworpen, het was echt cold turkey. Ik werd gebeld voor de meest fantastische klussen, maar ik kon niet meer. Ik werd gebeld voor regie, voor een opdracht in Canada, voor dramaseries, alles. En als ik zei dat ik gestopt was, dan bleven ze aandringen, of ik er alsjeblieft nog even over wilde nadenken omdat ze wisten dat ik zo goed was. Dan moest ik elke keer weer tegen mezelf zeggen: nee, niet doen. En ik voelde me schuldig.

Een van de redenen waarom ik stopte bij de televisie was: je kent honderd miljoen mensen en toch ken je niemand. Waar je ook komt, je hebt altijd een ploeg van vijfentwintig man en je kent ze allemaal bij naam en het is altijd gezellig en leuk, en het is ook echt leuk, maar daarna is het altijd over, want je kunt nooit zo veel mensen blijven kennen of vriendschappen onderhouden. Ik heb maar twee vrienden overgehouden aan die tien jaar, wat natuurlijk ook raar is en genoeg zegt.

Ik moest wel stoppen en vanaf dat moment heb ik heel hard liggen huilen in mijn eentje. Ik dacht dat het nooit meer over zou gaan. Ik heb hier echt een half jaar huilend op de grond gelegen en mezelf de deur uit moeten schoppen om naar het strand te gaan. Om lucht te happen.

Opeens, een paar maanden later werd ik wakker en ik dacht: o het gaat weer. De zon ging schijnen, ook letterlijk. En omdat ik vond dat ik toch iets moest doen in die gekke nieuwe stad waar ik nu woonde, heb ik me ingeschreven voor een cursus musical zingen. Zo leerde ik wat mensen kennen. Ik ben ook een cursus tekenen gaan doen en tot mijn verbazing bleek ik te kunnen tekenen en schilderen. In eerste instantie dacht ik dat ik heel erg fout bezig was, want iedereen was druk in de weer met flesjes natekenen op papier en ik had steeds papier tekort. Ik dacht: o nee, dit kan ik ook al niet. Maar het omgekeerde bleek het geval. Ik kon het niet alleen, ik vond het ook nog leuk. Ik kon nog een tijdje leven van het geld van mijn huis dat ik met winst had kunnen verkopen en ik ben naar de Vrije Academie gegaan. Maar omdat ik theaterwetenschappen had gestudeerd, dacht ik dat ik mijn nieuwe beroep in die hoek moest zoeken. Ik deed auditie voor een acteeropleiding en werd aangenomen. Drie avonden in de week naar de toneelschool en overdag schilderlessen volgen, dat werd te veel. En omdat ik dat schilderen zo leuk vond, ben ik me daar op gaan richten. Dat gaf een heel fijn en vrij gevoel. Maar toen gebeurde er iets raars.

Ik was op de fiets op weg naar de academie en er kwam een auto aan. Het leek alsof die auto me omver ging rijden, dus ik gooide in een flits mijn stuur om. Er kwamen allemaal mensen naar me toe die zeiden dat ze dachten dat ik er geweest was. In die auto zat een hele woeste vrouw en ik lag daar, op de grond met al die mensen om me heen. Ik had het overleefd en trillend fietste ik naar de academie. Daar heb ik een schilderij gemaakt dat compleet anders was dan alles wat ik daarvoor maakte. Ik schilderde zonder erbij na te denken. Dat werd een heel mooi schilderij. Ik dacht dat het eenmalig was, maar vanaf dat moment viel alles in mijn leven op z’n plaats.

Er zat iets in mij dat ik niet wist. Ik ben nog meer schilderijen gaan maken en vanuit het niets kreeg ik opeens aanbiedingen. Ik ontmoette iemand met een esoterisch centrum die wilde dat ik daar kwam exposeren. Of ik kwam iemand tegen in Paradiso die mij kende van onze eerste tekenles. Ik vertelde dat ik professioneel schilder was geworden. Ze zei dat dat haar niks verbaasde en vroeg of ik een schilderij voor haar moeder wilde maken. Toen raakte ik aan de praat omdat ik een biertje ging halen en vertelde tegen iemand aan de bar: “zo leuk, ik heb net een schilderij verkocht”. O, zei hij, ik wil ook een schilderij bij je bestellen. Hij gaf zijn kaartje, de directeur van een of ander bedrijf. Een vriend wilde die avond ook een schilderij kopen. Zo had ik op één avond drie schilderijen verkocht. Ik werd gebeld of ik wilde exposeren in Bussum. Ik exposeerde in het World Trade Centre, in de Stopera in Amsterdam, een galerie in Den Haag. Ik leef nu van mijn schilderwerk, waarvan heel veel kunstenaars zeggen dat kan niet. Maar mijn geld was op dus ik moest ergens van leven. Nu heb ik de ene expositie na de andere en veel opdrachten.

Toen ik met tekenles begon, vroeg ik aan de docent: hoe weet ik nou dat ik kan tekenen en schilderen, als ik dat sinds de lagere school niet meer heb gedaan? Ik heb nog wel een cursus theaterkostuums tekenen gevolgd toen ik studeerde. Dat werk vond ik laatst terug en dat was best leuk. Maar dat heb ik me toen niet zo gerealiseerd. Het ging niet om wat je tekende, maar om het kostuum. Waar ik ook achter kwam dat ik in mijn studietijd van die kleine schilderijtjes maakte. Daar had ik er in een bui opeens een stuk of zes van gemaakt. Toen ben ik naar een esoterische boekhandel gegaan, die mocht ik daar in consignatie verkopen. Ik ben nooit meer terug gegaan naar die winkel en ben het daarna compleet vergeten. Ik heb er nooit meer aan gedacht, maar het zijn wel van die esoterische kleurschilderijen die ik nu ook maak.

Wat leuk is, is dat die schilderijen van mij ook een boodschap hebben. Dat hoeft niet, je kan ook denken hartstikke mooi niks aan de hand, maar je kunt er ook echt iets mee doen. Ik maak schilderijen in opdracht. Dan geven mensen hun geboortedatum op en dan maak ik een schilderij.

Ik geef ook workshops kleurkunst. Omdat ik zelf zo veranderd ben in mijn werk en in mijn leven, en dat me uitermate goed bevalt, denk ik dat er meer mensen zijn die op het randje zitten van iets anders willen. Vaak denken ze dat het niet kan of dat ze er geen tijd voor hebben. Voor je in hun hoofd terecht komt bij wat ze nou eigenlijk echt willen, moet je zo veel dingen afbreken, zo veel gedachtes, een hele wereld van ‘kan niets’ weghalen.

Dan maak ik zo’n schilderij voor iemand en dan laat ik me leiden door kleur. Soms wordt het heel wild en ga ik met messen werken, soms wordt het heel rustig. Soms komt er gewoon een nieuwe stijl naar boven, iets wat ik zelf nog niet kende. Dan schrik ik wel, want ik heb die mensen iets laten zien van dit is ongeveer wat ik maak, en dan hebben ze iets aangewezen wat er helemaal niet op lijkt. Dan neem ik het mee, maar stop ik voor de zekerheid een ander schilderij in de achterbak. Maar het klopt altijd.

Ik exposeer vrij veel en verkoop bij elke expositie ongeveer vier schilderijen. Ik doe ook echt heel erg mijn best bij die exposities. Ik pak dat aan zoals ik ook een televisieproductie aan zou pakken. Ik heb geleerd gedurende mijn leven dat je niet alles aan het lot kan overlaten. Ik vind het fijn als ik ergens ben dat er lekker te eten en te drinken is. Ik zorg dus dat de entourage heel aangenaam is en mensen zich prettig voelen. Toen ik in het World Trade Centre exposeerde, mocht ik geen officiële opening houden omdat er nergens gegeten of gedronken mocht worden in dat gebouw. Dus ben ik naar een alternatief gaan zoeken. Ik denk dat dat altijd mijn kracht is geweest, dat ik zoek naar wat er wel mogelijk is. En dus heb ik rondleidingen gegeven, met vooraf een glas champagne en nootjes, ook al had ik geen sou.

Mensen vonden dat geweldig, want ze kregen uitleg bij schilderijen. Heel vaak hoor je van kunstenaars dat mensen zelf maar de betekenis moeten vinden. Maar al die schilderijen hebben wat te betekenen. Ik leg dat gewoon uit en dat werkt want ik kan er van leven.

In 2004 ben ik gaan exposeren en sindsdien zeg ik dat kunstenares ben. Dat was wel gek om te zeggen in het begin. Sinds ik dat bijna-ongeluk heb gehad, snap ik ook dat ik andere mensen kan helpen. En zo kwam ik aan het woord meditatieve kleurkunst. Door mijn schilderijen kan ik mensen helpen met beslissingen nemen en bij hun eigen kracht te laten komen. Ik geef ook workshops aan managers, mensen van Rijkswaterstaat. Ik ben ook van mijn huis gebruik gaan maken als atelier. Ik werk altijd in de tuin. Als ik ’s ochtends wakker word kijk ik of de zon schijnt, en als de zon schijnt, dan ga ik schilderen.

Het idee achter het buitenwerken is uit nood geboren. De zon schijnt in Den Haag zo veel. Als het vriest kleed ik me dik aan. Als het regent, doe ik mijn boekhouding of ik nodig mensen uit. Want ik doe alles zelf. Godzijdank is het het tijdperk van e-mails en internet. Ik nodig iedereen persoonlijk uit.

Zonder internet had ik dit ook kunnen doen, maar minder makkelijk. Ik had geen geld gehad om zo veel uitnodigingen te drukken en te versturen. Als iemand vraagt hoe mijn werk eruit ziet, zeg ik kijk maar op mijn website.

Als ik aan mijn oude werk denk, krijg ik fysiek bijverschijnselen. Ik krijg nog altijd aanbiedingen, maar ik sla ze altijd af. Elke keer wordt er weer een worst voor mijn neus gehangen: weet je het zeker? Dat is soms best moeilijk want schilderen is een onzeker bestaan. Een schilderij verkopen is veel moeilijker dan wanneer iemand zegt 

ik huur je nu in want ik heb een programma waar je aan moet meewerken. Heel soms lonkt het idee om terug te gaan naar the real world en veel geld te gaan verdienen. Toch heb ik continu een heel sterk gevoel dit echt is wat ik wil doen. Dit is waarvoor ik in de wieg ben gelegd.

Ik mis niets uit mijn oude leven. Ik ben zo gelukkig nu. Als je werk blijft doen waarin je je onder laat sneeuwen of met je laat sollen, of denkt ik moet nu eenmaal geld verdienen, dan zul je nooit je geluk vinden. Als je in jezelf gelooft en je bent een beetje lief voor jezelf en je doet datgene waar je zelf voor kiest en niet omdat iemand anders het zegt, dan komen er vanzelf dingen op je pad. Ik heb dat aan den lijve ondervonden. Mensen voelen dat je je senang voelt, dat je op je plek bent, dat je iets met liefde maakt.

Dat de onvrede over mijn werk en onvrede over mijn relatie samen gingen, was natuurlijk ook niet toevallig. Om een goede relatie te hebben of werk waar je van houdt, moet je ook van jezelf  houden en het beste uit jezelf halen.

Achteraf gezien ben ik ook blij dat ik in Den Haag ben komen wonen. Amsterdam was te dicht bij Hilversum geweest. Ik denk dat je ziel weet wat goed voor je is. Er is een innerlijk stukje in ieder mens dat weet wat goed voor je is, wat er uit moet komen. Je bent ook op de wereld om te leren, dus je moet dingen meemaken die jou pushen om daar te komen waar je uiteindelijk terecht moet komen.

Mensen die elke dag met tegenzin naar hun werk gaan zou ik aanraden dat ze niet meteen hun werk moeten opzeggen, maar zichzelf een kans geven om verder in hun hoofd te kijken dan ze gewend zijn te kijken. Je hebt een stuk in jezelf waarvan je weet dat je het weet, je hebt een stuk waarvan je weet dat je het niet weet – je weet dat je geen Chinees spreekt – en je hebt een heel groot stuk waarvan je niet weet dat je het niet weet. En precies daar ligt een zee van mogelijkheden. Je kan alles worden!

Ik heb hier wel eens een vrouw gehad die vast zat in een kantoorbaan maar eigenlijk met dolfijnen wilde zwemmen. What the heck, dacht ze en heeft haar baan opgezegd. Du moment dat je je overgeeft ben je vrij. En dat hoeft niet rucksichtlos of onverantwoordelijk te gaan. Maar je hebt wel overgave nodig.

Ik denk dat een sabbatical een goeie tip zijn om te kijken wat je wilt. Mensen die werk doen dat ze niet leuk vinden en het uitzitten tot hun vijfenzestigste, dat komt veel voor hoor. Of mensen die denken ik heb zo lang gestudeerd, dus ik moet nu wat met die studie doen, terwijl ze veel liever een broodjeszaak zouden willen beginnen. Er zijn mensen die daar twintig jaar tegenaan hikken tot ze op hun vijftigste zeggen: “ik doe het gewoon” – want dan zijn er geen ouders meer die lopen te zeuren. Als je zo’n verandering pas later in je leven maakt, zijn er altijd mensen die zeggen dat je gek bent, maar dat is niet zo, want als je hart ergens ligt, gaat alles als een tierelier.

Zelf heb ik geen vervelende opmerkingen gehad. Iedereen ziet dat ik gelukkig ben, ik zie er zelfs beter uit dan tien jaar geleden. In mijn televisietijd reed ik rond in zo’n reusachtige auto, een tas met papieren op de achterbank en altijd druk in de weer. Dat zag er misschien wel stoer uit, maar het was vreselijk. Ik rookte ook de hele dag door. Ik wierp echt een rookgordijn op om maar niet te voelen.

Door dat bijna-ongeluk dat ik meemaakte, liet ik mijn denken los en ging vanuit mijn gevoel schilderen. En precies dat is waar mensen nu op af komen. Ik leer mensen om alles in hun hoofd los te laten en gewoon te doen.

Heel veel mensen leven vanuit de overtuiging dat ze iets niet kunnen en beginnen er dus maar niet aan. Ze denken er zijn al miljoenen boeken geschreven, waarom zou ik er ook een schrijven? Of: er zijn al genoeg mensen die een geitenboerderij in Spanje zijn begonnen, op mij zitten ze niet te wachten. Maar het gaat er niet om wat anderen doen of wat anderen vinden, maar wat je zelf belangrijk vindt. Daar kom je alleen achter door je starre gedachtes daarover los te laten en je gevoel te laten spreken.

In mijn workshops leer ik mensen dat ze het idee moeten loslaten dat ze iets wel of niet kunnen. Vooraf krijg ik soms mailtjes van mensen die vragen wat ik precies ga doen in die cursus. Dan zeg ik: dit gaat over loslaten, dus geef je over en zie maar wat er gebeurt. Alleen dat al is voor sommige mensen heel eng.

Mijn visie is dat als je denkt dat dingen niet kunnen, je ook alle mogelijkheden om zeep helpt die er wel zijn. Je moet loslaten dat iets gek is of dat je iets niet kan.

Waarom mensen niet durven los te laten? Omdat ze kiezen voor veiligheid. Ook al is iets vervelend, het is vertrouwd en de meeste mensen hebben toch liever de ellende die ze al kennen dan het wonder dat misschien op ze wacht.’

http://www.kleurkunst.nl

Door: Manon Sikkel

Uit: Manon Sikkel en Marion Witter, De huisarts die liever stukadoor was (2005)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s