Waarom ik niet besta

nietbestaIk werd gebeld door een meneer van de afdeling Regels zijn Regels. Hij was erachter gekomen dat ik schrijver ben en journalist. Dat schijnt niet te mogen. Nou ja, het mag wel, maar het maakt de wereld vele malen ingewikkelder. Niet DE wereld natuurlijk, maar mijn wereld. De meneer van Regels zijn Regels wilde graag duidelijkheid scheppen. Zoals ik nu in de boeken stond, was het onduidelijk wat ik was. Goeie vraag ook: wie ben ik. Een vraag die a priori niet is te beantwoorden. De meneer van Regels zijn Regels wilde graag weten wat mijn hoofdberoep was. Als ik dat niet had, dan zwaaide er wat. ‘Ik ben schrijver en journalist,’ probeerde ik nog een keer. ‘Dat kan niet,’ sprak Regels zijn Regels. Ik probeerde hem uit te leggen dat dat best kan, twee dingen zijn. ‘Ik ben nog veel meer,’ zei ik, nu om hem te sarren. ‘Ik ben hondenuitlaatster, oppas, luizenmoeder, redactrice, pr-medewerkster, blogger, corrector, ik schilder mijn eigen huis en ik heb twee columns geschreven over honing in een Belgisch imkerblad, en ik speel piano.’ Regels zijn Regels vond mijn opsomming niet leuk. ‘Is boekenschrijver een woord?’ vroeg hij. Ik stak mijn tong uit, maar dat kon hij door de telefoon niet zien. ‘Het is wel een woord, maar wel een lelijk woord.’ zei ik. Regels zijn Regels raakte nu geïrriteerd. Ik zuchtte en prees mezelf gelukkig dat ik Regels zijn Regels niet was. Hoe vaker hij vroeg wie en wat ik was, hoe minder goed ik het wist.

Vandaag belde er een mevrouw van het kantoor Regels zijn Regels. Ze had gehoord dat ik niemand was. Ze had een formulier voor zich liggen in negenhonderdfout. Daarop stond dat ik schrijver was en journalist. Dat is een ongehoorde combinatie. Imker en luizenmoeder, dat kon wel samen. Amateur-pianist en kookboekenschrijfster kon ook, maar journalist en schrijver, dat was zo vreemd… daaruit kon de afdeling Regels zijn Regels alleen maar opmaken dat ik niemand was. En zolang de belastingdienst niet had kunnen vaststellen dat ik wel iemand was, was het nu uit met de pret. Ik vroeg Regels zijn Regels wat ze bedoelde met die opmerking. ‘Uit met de pret, dat moet ik even navragen,’ zei Regels zijn Regels. Ze zou me in de wacht zetten. Ik luisterde naar Phil Collins die pauzemuziek speelde en wachtte. En wachtte. Tot ik dezelfde mevrouw van Regels zijn Regels weer aan de lijn kreeg. Ik vertelde haar dat ik de dag ervoor al een uur met de meneer van Regels zijn Regels aan de lijn had gezeten. ‘Ja hij,’ sprak ze. ‘Hij werkt hier nog niet zo lang. Hij weet niet zo veel. Wacht, dan zet ik u even in de wacht.’ Ik besta nog steeds niet.

Door: Manon Sikkel

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s