Doen wat je echt wil: Petra gaf haar baan op en begon een hondenschool

dogHaar eigen onhandelbare hond brengt haar bij een hondenschool van Martin Gaus. Dat bevalt haar zo goed, dat Petra besluit haar marketingcarrière op te geven en haar eigen hondenschool te beginnen. In plaats van strak in het (mantel)pak, staat ze nu in haar kaplaarzen in een weiland.

‘Ik ben altijd al gek geweest van honden. Elke hond op straat moest ik aaien, dat zat er altijd al in. Ik kom niet uit een hondenfamilie, integendeel. Mijn ouders hadden een eigen zaak en we woonden op een bovenhuis in de binnenstad van Zwolle, dus een hond zat er niet in. Ter compensatie kreeg ik een konijn van mijn ouders.

Zodra ik een baan had en een eigen huis, nam ik een hond: een Rhodesian Ridgeback. Ik kon kiezen uit twee puppy’s. De een kwam heel lief onder mijn stoel liggen, met een kopje op mijn voet, de ander liep rond en zette overal zijn tanden in. Die moest ik hebben natuurlijk.

Ik werkte in die tijd op de marketingafdeling van Price Waterhouse Coopers in Amsterdam. Ik had een lease-auto, een telefoon van de zaak, een leuke afdeling en in het weekend ging ik uit. Ik had een leuk leven en geen idee dat de hond die thuis op me wachtte als ik van mijn werk kwam uiteindelijk mijn leven zou veranderen.

Het was een bijdehand hondje, maar niet lastig. Tot hij zijn teen brak. Van de dierenarts mocht hij niet buiten komen en niet met andere honden spelen. Ik moest hem rustig houden, dus heb ik hem weken lang schandelijk verwend. Daarna had ik een soort gremlin in huis. Omdat ik geen idee had wat ik met hem aan moest, ben ik naar een hondencursus gegaan. Daar leerde ik te corrigeren en hem redelijk streng aan te pakken. Daar werd hij steeds opstandiger van. Hij werd steeds lastiger. Het is een redelijk grote hond van 48 kilo en als die een beetje agressief wordt… Hij was ook niet te beroerd om zijn eigen zin door te drijven. Hij had groeipijnen en wilde niks meer, niet zitten, niet liggen. Het was een continue strijd.

Uiteindelijk ben ik bij een Martin Gaus-hondenschool terecht gekomen. Daar leerde ik waarom honden doen wat ze doen. Dat je niet moet corrigeren, maar positief gedrag moet belonen en ongewenst gedrag negeren en dat je hele strakke huisregels moet hebben. Daar is hij zo van opgeknapt, dat ik helemaal enthousiast ben geworden. Zo enthousiast, dat ik zelf een instructeurscursus ben gaan volgen. Het leek me leuk om zelf op zaterdag trainingen te geven. De dochter van Martin Gaus vroeg of ik er niet iets voor voelde om mijn eigen hondenschool te beginnen.

Ik had er nog nooit over nagedacht, maar het klonk gelijk goed. Twee jaar lang heb ik stage gelopen op een hondenschool in Haarlem, drie avonden in de week. Dat is best pittig om naast je werk te doen.

Bij Price Waterhouse Coopers had ik het ook nog steeds naar mijn zin. Ik moet zeggen dat ik ook wel gevoelig was voor een lease-autootje van de zaak, seminars bijwonen, in mooie hotels overnachten. De mensen die bij PWC werken zijn hele gedreven, intelligente mensen, dat is leuk om mee te werken.

Het ging mis op het moment dat mijn baas met pensioen ging en ik een nieuwe baas kreeg. Eentje waar ik het niet zo goed mee kon vinden. Mijn vriend had vroeger op een administratiekantoor gewerkt en was piloot geworden. Hij had echt zijn droom gevolgd. Dat hij zo gepassioneerd was in zijn vak, dat wilde ik ook in mijn leven. En wat die passie was, daar hoefde ik niet lang over na te denken. En natuurlijk zou mijn hondenschool Renga heten, genoemd naar mijn hond.

Mijn vriend heeft me heel erg gestimuleerd om voor de hondenschool te kiezen. Dat ik daardoor veel minder ging verdienen, was niet zo erg want hij verdiende genoeg.

Al snel vond ik een leuke locatie voor mijn school. Op een boerderij in Vreeland.

Ik gaf mijn baan en mijn zekerheid op en toen ging ook nog mijn relatie over. Dan heb je het met een hondenschool financieel opeens wel heel erg zwaar. Van de hondenschool kon ik op dat moment absoluut niet leven dus moest ik er een baantje bij zoeken. Ik kreeg een baan op het kantoor van Gaus. Dat was zwaar. Overdag was ik bezig met die honden, ’s avonds werkte ik, mijn relatie was over en ik moest een nieuw huis zoeken. Toch wist ik dat ik het er allemaal voor over had.

Zeker als hondentrainer kijk je naar de motivatie van mensen, waarom ze dingen doen die ze doen. En omdat je anders naar mensen kijkt, verander je zelf ook. Als je relatie goed is, is dat geen probleem, maar als er toch al iets scheefs zit, dan gaat zich dat wreken. Je krijgt een ander levensstijl en de vraag is of je partner zich daar aan kan aanpassen.

Bij de opening van de hondenschool kreeg ik van mijn moeder een tekening die ze had gevonden. Toen ik in de brugklas zat moest ik op een stuk papier liggen waarop mijn omtrek werd getekend. Daar stond in wat je later wilde worden. Iets met reclame of een hondenkennel stond er. Ik wist dat echt niet meer, maar ik was ontroerd dat mijn moeder daarmee aankwam. Misschien weet je al heel jong waar je hart echt ligt en dat je later in je leven bij jezelf te rade moet gaan wat dat is. Ik denk dat ieder mens diep van binnen wel weet wat het vuur brandende houdt.

De passie die ik nu heb, had ik nooit in mijn oude werk. Een eigen bedrijf hebben is zwaar, maar ik kende het al van mijn ouders. Een eigen bedrijf stopt niet om vijf uur. Daar moet je je goed bewust van zijn als je voor jezelf begint. Het belangrijkste is dat je tijd neemt voor je privé-leven. Vaak stop ik te veel tijd in mijn school en schuif ik dingen op de lange baan zoals alle vrije ondernemers dat doen. Er zijn natuurlijk middagen dat ik niks te doen heb, maar zo voelt dat niet. Er is altijd wel wat te doen: administratie, btw-aangifte, telefoontjes.

Mijn vader heeft een paar jaar geleden een herseninfarct gehad. Hij had een eigen zaak. Hij is er heel goed vanaf gekomen, maar hij kan niet meer in zijn zaak staan. Als ik er op terug kijk heeft dat invloed gehad op mijn beslissing om voor mezelf te beginnen. Op het moment dat hij ziek was, heb ik me afgevraagd of ik wel de dingen deed die ik wilde doen in het leven.

Toen ik van de HEAO kwam, dacht ik alleen maar werken, werken, werken. Dat hebben mijn ouders ook altijd gedaan. Maar ik wil ook reizen, vrije tijd hebben en dromen.

Wat ik andere mensen zou aanraden die zo’n stap willen zetten? Ik zou zeggen: durf te kiezen. Je komt steeds dichter bij je zelf te staan als je doet wat je wilt. Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen door mijn droom achterna te gaan. Ik pas steeds beter bij mezelf. Door een eigen bedrijf te beginnen word je je erg bewust van wat je sterke en zwakke kanten zijn.

Als ik geen hond had genomen, of als het niet zo’n moeilijke hond was geweest, dan had ik misschien ook nooit een hondenschool gehad. Dan had ik gewoon een leuke hond gehad waarmee ik lekker op het strand ging spelen. En dan was ik jaren later misschien een reclamebureautje begonnen. Want dat zelfstandige zat er altijd wel in bij mij. Dat heb ik ook wel van huis uit mee gekregen. Net als alles wat daarbij hoort. Dat je altijd moet doorgaan, ook als je even geen zin hebt, dan maak je maar zin. Bij mijn ouders ging de zaak altijd voor. De zaak moet op tijd open want dat verwachten de klanten. Maar een eigen zaak geeft ook gezelligheid. Als ik zie hoe hard mijn ouders altijd gewerkt hebben, dan denk ik: ik mag ook nog wel wat harder werken. Hoewel ik ook altijd doorga, ook als ik ziek ben. Ik sta hier ook wel eens met koorts vrolijk te doen.

Of ik wel eens spijt heb? Nee. Als je eenmaal in de buitenlucht werkt, kun je niet meer vijf dagen in de week op een kantoor zitten. Alleen als het heel lang achter elkaar regent denk ik even: een kantoorbaan is zo slecht nog niet. Nee, spijt heb ik nooit gehad. Het heeft mijn leven niet makkelijker gemaakt, maar ook weer wel want ik kan nu heerlijk mijn eigen gang gaan. De combinatie van vrijheid, het buiten zijn, heerlijk. Het hoeft geen dertig graden te zijn, maar er zijn dagen dat het zonnetje schijnt en er leuke mensen zijn die dolblij zijn dat hun hond eindelijk gaat zitten of liggen, ja dat, daar doe ik het voor.

Elke dag dat ik op de hondenschool ben, ben ik weer gelukkig dat ik hiervoor gekozen heb. Het was niet altijd even makkelijk, maar ik ben trots dat ik het vol heb gehouden.

Nawoord: inmiddels bestaat de hondenschool 10 jaar

Lees ook: De huisarts die liever stukadoor was

www.hondenschoolrenga.nl

Door: Manon Sikkel

Ook gepubliceerd in De Financiele Consument 2012

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s