Een minnaar in lelystad (deel 2 – slot)

leystad minnaarDrie maanden later kwam ik hem tegen op een bruiloft. Tom was er niet bij, zijn vriendin wel. ‘Ik kom vanavond naast je zitten,’ zei ik. Het was meteen gezellig en vertrouwd. Tijdens het eten scheurde hij een randje van een sigarettenpakje af, schreef er iets op, rolde het op en gaf het me. Ik ben erg dol op je, stond er. Vanaf dat moment was er geen ontkomen meer aan. Hij woonde net samen met zijn vriendin, ik was al een kwart eeuw met Tom en hier kruisten onze levens elkaar. Hoe het vanaf toen verder is gegaan weet ik niet meer. Ja, hij is nog een kopje thee bij me komen drinken en heeft toen mijn hand vastgehouden. We zullen vast gezoend hebben, maar naar bed gingen we niet met elkaar.

Ik heb het direct tegen Tom verteld. ‘Tom, ik ben verliefd,’ zei ik. ‘Ja,’ antwoordde hij, ‘ dat was te zien.’ Die eerste avond bij dat diner had hij het al gemerkt. En ik? Ik wilde niet schijnheilig doen. Ik had ook geen zin om dingen stiekem te doen en op telefoons te letten. Daar ben ik veel te slordig voor. Bovendien ben ik met Tom. Ik wilde eerlijk tegen hem zijn.

Voor mijn muzikant – laat ik hem zo maar noemen – was het wat lastiger om eerlijk te zijn. Hij was veel handiger in dingen stiekem doen. Hij was daar wat meer getraind in. Maar ik vond dat niet juist. Ik vind het heel mooi die tederheid en die verbondenheid die je met elkaar kunt hebben. Een ander hoeft daar geen last van te hebben, maar je moet wel eerlijk zijn.

Ik heb dan wel twee mannen, maar er zijn vier mensen in het spel. Hij heeft die vriendin en die vindt het lang zo vanzelfsprekend niet als wij. Ze heeft er veel last van. Jaren lang mocht ik hem maar een keer in de drie weken zien. Dat vond ik een hel. We hadden elkaar vaker kunnen zien. Ik werk voor de televisie en allebei zijn we voor ons werk veel op reis. Soms zijn we in dezelfde stad, maar we hebben ons altijd aan die afspraak gehouden van een keer in de drie weken, hoe moeilijk dat ook was. Dat Tom mij daarin altijd vrij heeft gelaten, vind ik een groot goed. Vrijheid van geest is het mooiste wat je kunt hebben. En ik ben altijd eerlijk geweest, heb hem alles verteld hoewel ik niet altijd alles tot in detail vertel natuurlijk.

Mijn muzikant is wel een sjoemelaar trouwens. Die vond het lastig om eerlijk te zijn tegen zijn vriendin. Ik heb hem bijna moeten dwingen om dat te doen. Zo’n afspraak werkt alleen als je niets te verbergen hebt voor elkaar. Jaloezie wordt alleen maar gevoed door onduidelijkheid. Als je je gevoelens deelt, neem je heel veel angst weg, de angst om alleen gelaten te worden bijvoorbeeld.

Het klinkt misschien heftig, twee mannen, maar het is volkomen logisch. Ik ben blij dat ik niet hoef te kiezen. Tom is mijn grote liefde en die ander is een hele prettige aanvulling. Ik ben aan allebei hartstikke trouw. Het is niet of de een of de ander. Het is én én.

Na drie jaar werd ik ziek, kanker. Dan gelden er ineens hele andere wetten. Elkaar een keer in de drie weken zien was niet meer aan de orde. Ik lag in bed met mijn twee mannen aan mijn zij. Dat was heel mooi. Nu ik genezen ben zien we elkaar een keer per week, altijd op maandag. Als we tijd hebben de hele dag, soms alleen ’s avonds. Van de week was hij jarig en zijn we op maandag naar Texel gereden. Ik heb een open auto’tje en het was heerlijk weer. Op Texel hebben we in de duinen champagne gedronken en ganzenlever gegeten, daar houden we allebei van. Tom heeft op maandagavond altijd een vaste afspraak. Hij is het er nog steeds mee eens dat als er tederheid is tussen twee mensen, dat je die niet mag beperken. De vriendin van mijn muzikant heeft het er nog steeds moeilijk mee. Ze vindt onze ontmoetingen een keer per week eigenlijk te veel. Ik vind het te weinig. Maar zoals het nu is kunnen we er allemaal mee leven. Toen ik vijftig werd, zijn we met z’n drietjes uit eten gegaan. Dat was echt gezellig. Mijn twee mannen kunnen het prima met elkaar vinden. Natuurlijk zijn er mensen die het afkeuren. Stiekem denk ik dat ze jaloers zijn. Dat het mensen zijn met een ingedut liefdesleven.”

Door: Manon Sikkel

Ook gepubliceerd in: De liefde 2013

Felice en Tom heten in werkelijkheid anders

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s