Verboden gevoelens (7)

verboden gevoel 5Stiekem blij zijn als die vriendin wordt afgewezen, genieten van het verdriet van een ander – het zijn gevoelens waarvoor je je zou moeten schamen. Maar ieder mens heeft ze. En er zijn goede redenen om ze niet te onderdrukken. Verboden: Blij zijn met iemands dood

Natuurlijk heb je verdriet om het overlijden van je schoonmoeder. Maar ergens is het ook een opluchting. Niet meer iedere dag naar het ziekenhuis, niet meer proberen het haar naar de zin te maken, en dan toch weer commentaar krijgen… Iedereen condoleert jullie met het verlies. Maar diep van binnen voel jij iets anders: je bent eigenlijk wel blij dat ze dood is.

‘Echt blij zijn dat iemand dood is, dat komt heel weinig voor,’ zegt Annemieke van der Sterren van de Landelijke Stichting Rouwbegeleiding. ‘Wel opluchting om van een bepaalde karaktertrek of nare eigenschap verlost te zijn. Ik heb hier wel eens een grootmoeder gehad die blij was dat haar man dood was. Van hem mocht ze de kleinkinderen niet zien. Je kunt je voorstellen dat die vrouw af en toe dacht: was hij maar dood. Toen hij nog leefde, had ze nooit de confrontatie met hem durven aangaan en nu was ze eindelijk vrij om te doen wat ze wilde.

Dat we schrikken van zo’n gedachte heeft natuurlijk met onze normen te maken. Je mag niet doden, dus ook niet in gedachten. De opluchting na iemands overlijden kan heel verwarrend zijn, want die gevoelens zijn strijdig met het verdriet om het gemis. Ik heb ook wel eens mensen aan de telefoon die vertellen dat ze vreemde dromen hebben over de overledene. Dromen waarin de overledene heel onsympathiek is, of waarin ze hem of haar iets aandoen, terwijl dat helemaal niet strookt met de gevoelens die ze voor iemand hebben. Daar schrikken ze van. Maar dromen liggen nu eenmaal buiten onze beïnvloedingssfeer, je kunt er weinig aan doen. Als mensen verboden gedachten hebben, dan probeer ik vooral eventuele schuldgevoelens de ruimte te geven. Door te erkennen dat je die gedachten hebt en door erover te praten, verdwijnen ze meestal vanzelf.’

Door: Manon Sikkel

Image: Aral Tasher

Ook gepubliceerd in: Psychologie Magazine 2004

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s