Verboden gevoelens (2)

verboden gevoel 4Stiekem blij zijn als die vriendin wordt afgewezen, genieten van het verdriet van een ander – het zijn gevoelens waarvoor je je zou moeten schamen. Maar ieder mens heeft ze. En er zijn goede redenen om ze niet te onderdrukken. Verboden: Genieten van begrafenissen

Je ziet elke begrafenis als een aanleiding om er op je best uit te zien, liefst met zwarte hoed en voile. Tijdens de dienst laat je je tranen de vrije loop, en je laat je graag voorstaan op de zogenaamd intieme band die je met de overledene had – zelfs op de crematie van die achterneef die je in geen tien jaar meer had gezien.

Een begrafenis kan voor de gasten op de achterste rijen een enorme competitie zijn. Wie mag het meeste verdriet opeisen? Evolutiepsychologen, die zoeken naar de oorsprong van menselijk gedrag, hebben een verklaring voor deze vorm van emotioneel exhibitionisme. Door in het openbaar je verdriet te tonen om de overledene, laat je zien dat je een toegewijd lid van de gemeenschap bent en een belangrijk onderdeel van de groep nabestaanden. Hoe harder je huilt, hoe hoger je positie in de hiërarchie. Je emoties uitbuiten kan ook een vorm zijn van aandacht vragen. Heimelijk genieten van al die mensen die je komen troosten, die je zakdoekjes en medeleven geven. Dat is lekker. Maar als je staat te snikken op de crematie van je groenteboer, en je ziet hoe de naaste familie op de eerste rij écht in tranen is, kun je je daar wel schuldig over voelen.

Door: Manon Sikkel

Image: Aral Tasher

Ook gepubliceerd in Psychologie Magazine 2004

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s